De reden waarom ik Argentijnse Tango zo mooi vind, is omdat tangomuziek een spectrum aan emoties in zich huisvest. Het is muziek voor als je vrolijk bent of verdrietig, boos of mild, loom of energiek. Kortom: net het echte leven. In geen andere muziek tref ik diezelfde bandbreedte. En dat is wat ik wil als ik muziek draai op salons: het leven uit de tango overbrengen op de dansers. Dat klinkt groots, maar laat ik het uitleggen.

Op een salon probeer ik de energie van het moment aan te voelen. Die kan door van alles beïnvloed zijn: de ruimte, het moment van de dag, de duur van de salon of het humeur van de dansers. Ik probeer mee te gaan in die energie, het op te pikken en, als de stemming er voor is, ergens naar toe te brengen. Waar naar toe? Ik heb geen vast recept. Soms komen dansers alleen even een biertje drinken, soms zoeken ze de passie. Maar altijd zit er een golfritme in de keuze van mijn muziek en de opbouw van de avond. Zelfs in de tandas, die ik als de hartslagen van de salons beschouw.

Het grootste deel van het rijke scala aan tangomuziek door de decennia heen kan mij bekoren. Van een oude milonga campera tot .... ja, tot waar? Ik wil en hoop dat tangomuziek zich altijd blijft ontwikkelen. Dat doet het gelukkig ook en er wordt veel geëxperimenteerd. Echter, één voorwaarde moet voor mij aanwezig zijn, wil ik een nummer op mijn draaitafel leggen: de hartslag die de tango zo kenmerkend maakt. De hartslag van het leven. Wat dat is 'hartslag'? Ik zou zeggen: kom luisteren! En dansen!