Een blog - over alles wat Tango El Gancho en de tango betreft, mijzelf incluis.

Onderwerpen zat.

Sinds kort ben ik ook ingewijd in de geheimen van Twitter, dus ook daar kun je me volgen, op in de vaart der volkeren. Ik broed nog op een manier om één en ander interactief te maken. Wil je reageren? Leuk! Klik hier!

Lees ook over de geschiedenis van Tango El Gancho

11 januari 2011

Een bruidspaar. Voor een openingsdans. Dat vind ik altijd leuk. Bijzonder om een tijdje met mensen op te trekken die iets speciaals in hun leven gaan ondernemen. Iedereen is in die aanlooptijd van de bruiloft altijd heel druk bezig met heel veel voorbereidingen over van alles en nog wat en ondertussen gaat het gewone werk en het gewone leven ook door. Ik hoor vaak dat die uurtjes tango in de week dan een knus moment samen zijn - even quality time in de hektiek. Ik vraag wel eens wat tango nu eigenlijk voor hen allebei betekent. Waarom ze er hun huweljk mee openen. Openingsdans is een soort ritueel, en deze paren willen daar iets speciaals van maken, anders waren ze niet bij mij gekomen, daar hebben ze echt moeite voor gedaan. Daar komen verrassende antwoorden op. Tango staat traditioneel en volgens het clichee voor passie - maar ook voor samen, voor in gesprek, voor contact, voor aanvullen, voor vakantie, voor overgave, eigenheid. Zo'n gesprek kan opeens heel diep gaan. Dat ze elkaar dingen vertellen die ze nog nooit zo geformuleerd hadden. Dat gebeurde vanavond ook. Het gaat over dat ik samen met je op wil lopen maar niet in elkaar wil verdwijnen zei zij. Het gaat over dat ik mij kan zijn bij jou en dat je me zelfs als het niet perfect gaat lekker door laat modderen zei hij en dat je dan toch een grote grijns op je gezicht hebt. Dat je me wel door hebt en toch bij me blijft. Ik vroeg ze om dat in gedachten te houden als ze dansten. Zonder iets te zeggen, alleen even daar aan te denken voor ze van start gingen. Ach, en toen was het zo mooi. Zo samen, zo knus. Ik huil niet gauw, en t is gewoon maar werk, maar ik moest echt een traantje wegpinken. Zij ook trouwens. En toen was het ook genoeg. Klaar en af en zoals het moest zijn. Ondanks alles wat er ook niet goed ging. Daar gaat het nooit om. We hebben er maar een glaasje bubbels op gedronken. En nu maar hopen dat t op hun trouwdag ook zo mooi gaat. Ze kunnen t in elk geval wel!

29 december 2010

Zo das weer even geleden. Ik vind schrijven leuk maar t vraagt enige discipline om t te blijven doen. Goede voornemens zo aan het eind van het jaar...

Ik had een kadobonles vandaag. Lekker in de kerstvakantie, een uitje voor wie t komt doen en ik vind t wel fijn even aan het werk en even uit de kerstsfeer. Een blij paar, wat ouder, dat van (nou ja namens) hun kleinkinderen een bon voor een uur les had gekregen. Lieve mensen, heel enthousiast, met danservaring van vroeger heel lang geleden en van zo af en toe op een bruiloft. Vonden ze wel jammer want ze hielden van dansen. Maar ja waar dans je nou nog samen?

t Viel ze eerst een beetje tegen geloof ik. Ze hadden zo de ballroomtango in hun hoofd dat het een halve les duurde voor ze begrepen dat t vandaag over iets anders ging. Dat je nu niet een hele serie passen achter elkaar moest doen maar dat je per pas iets anders kon gaan doen.

Maar toen ze dat eenmaal door hadden..Vooral hij ging helemaal los. Alles aan en achter en door elkaar. En zij volgde als een tierelier. Dat zie je ook nog wel eens anders... t Was niet allemaal strikt tango misschien wat ze deden. Qua passen dan. Maar qua passie en qua overgave en qua plezier helemaal wel tango.

Mission accomplished voor vandaag. Mensen een uurtje plezier in dansen geven. Hoop dat ze nog eens terug komen.

5 april 2010

Gezien in een les; een dame met heel mooie schoenen en een pruillip aan de kant. Hij had haar nieuwe rode suede schoenen namelijk met zijn schoenen wat stoffig gemaakt en nu was ze helemaal boos op hem. En er zat een gespje  los geloof ik. Maar niks ernstigs en niets dat haar dansen in de weg zat. "Ik moet wel de goeie schoenen hebben anders werkt het niet hoor!" Wat moet je daar nu mee? Lachen? Laten gaan? Net doen of je het niet merkt? Haar berispen? Ik heb het maar gelaten. Goeie schoenen zijn fijn, en ze moeten ook goed zitten, maar een beetje stof hoort er toch gewoon bij? Daar kun je toch niet een les om onderbreken? Gelukkig koos ze zelf eieren voor haar geld, even later danste ze vrolijk verder op haar afgetrapte platte gympen. Goeie schoenen zijn fijn ja.

29 maart 2010

Gedoe met de Sena. Een aanmaning van een incassobureau op mijn oude adres, dat van ruim twee jaar geleden. Gelukkig heb ik goed contact met de huidige bewoners, die bellen in zulke noodgevallen. Ik had een interessante briefwisseling met de Sena begin vorig jaar, over een veel te hoge aanslag. Werd gecorrigeerd, maar daarna hoefde het helemaal niet meer. En daarna volgde een brief met excuses over dat ze hun administratie niet op orde hadden. (Grijns) En nu dus, negen maanden verder,  een incassoburo. Interessant niet waar? Maar t kost me wel mooi een nacht slecht slapen en een onrustig weekeind. En een uur om het vanochtend allemaal bij elkaar te regelen want mijn administratie ligt bij de boekhouder. Benieuwd hoe het verder gaat, kan er al weer bijna de humor van inzien.

27 maart 2010

Vanochtend zat La Cadena in mijn brievenbus, met daarin een deel van een stukje dat ik had geschreven naar aanleiding van de 150e Cadena. 150 keer een agenda met tango gerelateerde mededelingen, en artikelen om en over tango. Ik had een stukje geschreven over dat schrijven over tango noodzakelijkerwijs uit de tweede hand blijft - erover lezen en denken is toch nooit de ervaring zelf. En hoewel je helemaal verslaafd kunt raken aan het dansen van de tango - daarbinnen is er geen ontwikkeling meer mogelijk. Je kunt niet een meer of mindere gelukzalige ervaring hebben. Je kunt daar niet in oefenen, in die ervaring. Die kan je alleen maar overkomen. En vandaar uit kun je op zoek naar meer en meer, maar in feite blijft dat toch steeds meer ven hetzelfde. Inhet geluk van de tango kun je niet meer of minder gevorderd raken...

Ik zet t oorspronkelijke stukje hieronder. En ga dan lekker de lente in.

This is It

150 Cadena’s!
Ik weet nog hoe het plan ontstond – daar in Utrecht ergens aan mijn grote woonkamertafel. Dat een A4tje met een salon overzicht van heel Nederland best fijn zou zijn.
Jan Dirk nam de taak op zich, bellen, typen, en live salons bezoeken, kopiëren. Let wel nog voor de tijd van internet en mobiele telefoons, maar wel nog in de tijd dat een A4tje met een overzicht van Heel Tangoënd Nederland maar met moeite vol kwam, dus waar ook een paar stukjes als een soort nieuwsbrief bij konden. Over docenten, lessen, spannende plannen etc.

Een A4tje werden er twee, er kwam meer tango in Nederland, Jan Dirk verhuisde naar Amsterdam en het was niet meer dan vanzelfsprekend dat La Cadena mee verhuisde, en met de tango groeide ook La Cadena. Naar groter, naar kleur, naar advertenties, naar een site en naar de status van volwaardig tango tijdschrift. Nog steeds met een agenda en een salon en een scholen overzicht, maar ook met lezersrubrieken en columns. En met artikelen over van alles de tango betreffende. Over dansers, over muziek, over schoenen, over Buenos Aires en over het mysterie dat de dans is. Over danspassen notaties, over ceedees, concerten, poëzie etc. Over alles dat direct of meer zijdelings met de tango te maken heeft.

Ik lees het nog steeds graag. Kijk graag even foto’s, zie ik nog bekenden? Maar als je zo wat jaargangen met elkaar vergelijkt zie je ook dat het toch in feite altijd maar om hetzelfde draait. Lekker dansen. Hoe doe je dat? Hoe doet een ander dat? Wat is er voor nodig? Wat belemmert? En dat is het dan ook. In La Cadena lezen we over de hemelse ervaringen die de tango ons geeft. Maar meer is er eigenlijk niet. Hemelse ervaringen gaan niet dieper of verder, je kunt er niet beter in worden. Ze doen zich soms vaker voor en soms minder, ze zijn er of ze zijn er niet. Maar er zit geen ontwikkeling in. Er gebeurt niet nog weer iets nieuws. En zo herhalen wij onszelf en herhaalt La Cadena zich met telkens weer een nieuwe optiek op hetzelfde. Noodgedwongen – want meer is er niet.

T Lijkt wel de tango zelf. Vergankelijk tot en met. Op het exacte moment dat je de pas zet is hij voor altijd over en verdwenen en nooit meer terug te halen. Je kunt de beweging herhalen, maar precies zo zal het nooit meer zijn. Het geluk dat er is als het er is en met hetzelfde moment vervluchtigt. Meer dan dat is er niet. Je kunt er heerlijk over mijmeren en filosoferen, je kunt er je leven voor omgooien, je kunt er je ziel en je zaligheid inleggen en vinden (of niet, want bij al die hoge verwachtingen die de tango soms inlost horen ook onlosmakelijk de momenten van niet geluk-t), maar in feite is de tango volstrekt ongrijpbaar. Je kunt er alleen maar over schrijven, je kunt niet de tango zelf schrijven.

We gaven een weekeind introductie aan beginners, afgelopen zaterdag en zondag, Josee Kempe en ik. Geweldig om te merken hoe ze helemaal betoverd raakten van de onverwachte gebeurtenissen die zich in een pas kunnen voordoen. Van hoe samen en harmonieus het kan zijn, als alles samen valt met de muziek en zichzelf. De fascinatie, de geraaktheid. En de treurnis dat dat niet vanzelf gaat, dat er voor geploeterd moet worden. Maar ook het plezier, de vermoeidheid, de ongewone bewegingen. Beginners zijn zo leuk omdat ze nog helemaal aan het begin van hun ontdekkingsreis staan. Ouwe rotten zoals Josee en ik weten al te goed dat het geluk van de tango zo vluchtig is dat je er nooit op mag rekenen. En dat het in feite alleen maar bestaat uit lekker rondjes lopen in een zaal met een aardige danspartner en mooie muziek. Dat je er heerlijk over kunt praten, maar dat je daarmee de tango nooit zult grijpen. laten. Praten over de tango wordt in feite nooit meer dan borrelpraat. Meer dan de dans zelf is er in feite niet, de rest is alleen maar voorwaardescheppend….